আইয়ে
ঘনে ঘনে পথাৰলৈ যায়,
পুৱা
এবেলি আবেলি এবেলি।
বাওধান ডৰাই শীতল বতাহত,
হালি
জালি কঙালৰ ৰং চাই।
আইয়ে
কাতিমহীয়া কঙালত লেৰেলি পৰে,
আইয়ে
টেপি টেপি ধানগুটিৰ বয়স জোখে।
চেহ! কেতিয়ানো পকিব ধান
ভড়ালো
উদং
ধান
পকে মানে টনিৰ
মৰণ।
আঠুঁত থুতৰি লগাই,
পিৰালিতে বহি আইয়ে দুখবোৰ গণে,
আঙুলিৰে
লিখি লিখি মাহটোৰ শেষলৈ যায়।
সন্ধিয়া পিতায়ে,
হাতত মোনা ভৰাই,
ঘৰলৈ
ওভতে,
এক
কিলো চাউল,
এপুৱা
মিঠাতেল,
আৰু
বিড়ি এমুঠা।
আইয়ে
বৰঘৰত জুই ধৰে,
চৰুটো
আকৌ ভৰি পৰে,
আইৰ মনৰ আকাশত,
ফৰিংফুটা এআকাশ জোনাক নামে।
বছেৰেকীয়া পৰীক্ষা আহে,
বটলত
চেলপাক চিয়াহী টুটে,
পুতেকৰ
আপত্তি বাঢ়ে,
নতুন
এটা কলমো লাগে।
আকৌ পুৱাতে ওলাই যোৱা পিতাইয়ে,
গধুলি
অভাৱৰ তালিকাখন পূৰ কৰে।
আইয়ে জুই অঙঠা ভাঙি ভাঙি
তৃষাৰ
এপাট অস্ত্ৰ গঢ়ে ।
----জয়ন্ত সোনোৱাল