আজিৰ দিনবোৰ বৰ অস্থিৰ। লগতে মানুহৰ মনবোৰ, ব্যৱস্থাবোৰ। ওপৰে ওপৰে চালে সকলো মানুহ অত্যন্ত ব্যস্ত যেন লাগে। পিছে এই ব্যস্ততাৰ অন্তত প্ৰাপ্তি কিমান সুখকৰ সেইয়া নাজানো । ব্যক্তি ভেদে হয়তো বেলেগ বেলেগ। মনত প্ৰশ্ন হয় এই ব্যস্ততাই যেন মানুহক শান্তি লভাৰ বিপৰীতে দিনেক দিনে অধিক অশান্তময় জীৱন যাত্ৰাৰ ফালে লৈ গৈছে। এই কিবা পোৱাৰ দৌৰত মিলাই চলিবলৈ যাওঁতে ক'ৰবাত যেন সৰু সৰু সুখবোৰ হেৰাই গৈছে যিবোৰে মানুহৰ জীৱনটো পৰিপূৰ্ণ কৰে । বজাৰত, বেংকত, অফিচত, বাটে-পথে লগ পোৱা মানুহবোৰ যেন অত্যন্ত ব্যস্ত । কাৰো ফালে মূৰ তুলি চাবলৈও সময় অভাৱ । কেতিয়াবা চিনাকি মানুহজনকো দেখিও নেদেখা ভাও ধৰি, অকণমান সময় লৈ এষাৰ মাত নিদি নিজক লুকুৱাই ৰখা চেষ্টা কৰা প্ৰৱনতাটোও দিনক দিনে বাঢ়ি আহিছে । আহা একেলগে চাহ একাপ খাওঁ, সুখ-দুখৰ কথা এষাৰকে পাতো- এই ধৰণৰ কথা কোৱা দিনবোৰ যেন উকলি গ'ল, কাৰো হাতত যেন সময় নোহোৱাৰ লগতে ইচ্ছাও নোহোৱা হৈ গৈছে ।
কিন্তু ওপৰত আপুনি ইমানখিনি সময় যিখিনি ভাৱি মনটো গধুৰ কৰি আছিল সেইয়া যেন হঠাতে পৰিবতন হ'ল । দুই-এটা নভৱা ঘটনাই যেন মানুহক নতুনকৈ ভাৱিবলৈ শিকালে । মানুহে মানুহক বহু ওচৰ চপাই আনিলে ।
২০২৫ চনৰ ১৯ চেপ্তেম্বৰত জুবিন গাৰ্গৰ অকাল বিয়োগত গোটেই অসমৰ মানুহে একেটা দুখতে ডুব গৈছিল । আনকি সেই দুখ দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লগত বিশ্বৰ বহু প্ৰান্তলৈ প্ৰসাৰিত হৈছিল। লাখ লাখ মানুহে ভোকে লঘোনে দিন কটাইছিল । কোনোৱে কোনোৱে আত্মত্আযাগো কৰিলে। কথাবোৰ বহুত গম্ভীৰ হৈ পৰিল। এই জনমত দেখা সকলোতকৈ বিষাদৰ দিনবোৰ যেন সেই দিনটোৰ পৰাই আৰম্ভ হৈ গ'ল। আজিও সেই একেটা দুখে মানুহৰ মন-হৃদয় জুৰুলা কৰি আছে । সেই অপমৃত্যুৱে ভালকৈ আমাক উপলব্ধি কৰালে অসমৰ একো একোটা শ্ৰেষ্ঠ সম্পদ হেৰুৱাৰ বেদনা আৰু ক্ষতি কিমান গভীৰ। সেই শোকাৱহ ঘটনাৰ বেদনা, অশ্ৰু শুকাবলৈ নেপাওঁতে আকৌ ২০২৬ চনৰ ১৯ জুলাইত যি বিধ্বংসী বানে অসমৰ সমৃদ্ধিশালী জিলাকেইখনত যি ধ্বংসলীলা কৰিলে এইয়াও এক অসহনীয় যান্ত্ৰণা । আমি হেৰুৱালো সম্পদ যিবোৰ ঘুৰাই পাবলৈ বহু সময় লাগিব আৰু বহুতো ঘূৰা পোৱা নাযাব কোনোদিন । প্ৰাণ গ'ল চাৰি কুৰিতকৈ অধিক মানুহৰ জীৱন । লগতে লাখ লাখ পশুধন, ঘৰ-বাৰী, মাটি, ৰাস্তা ঘাট। নিমিষতে ধ্বংসস্তুপত পৰিণত হ'ল অসমৰ ঐতিহ্য বহনকাৰী বহুতো ঠাই । দুখবোৰ একেদৰেই উঠলি উঠিল । সেই ১৯ চেপ্তেম্বৰ দৰে । তাৰিখ একেটাই, ১৯ তাৰিখ । ১৯ চেপ্তেম্বৰ আৰু ১৯ জুলাই । এতিয়াৰ পৰা অসমৰ মানুহে মাহৰ ১৯ তাৰিখটো অসমৰ বাবে অমংগলীয়া দিন বুলিয়েই বুলি ভাৱিবলৈ আৰম্ভ কৰিব ।
দুয়োটা ঘটনাই অসমীয়া মানুহক বহু কথাই শিকাইছে । অতি পৰিতাপৰ কথা, দুয়োটা ঘটনাই ভোক্তভোগী মানুহখিনিৰ ভুলৰ বাবে ঘটা নাই । ইয়াত জৰিত আছে তৃতীয়া পক্ষ । প্ৰাণৰ শিল্পী জুবিন গাৰ্গক হত্যা কৰা হৈছে বুলি ৰজা-মহাৰজাইয়ো স্বীকাৰ কৰিছে আৰু সেই বিচাৰ প্ৰক্ৰিয়া চলি আছে । নাজানো অন্ত ক'ত, বিচাৰৰ তুলাচনীত ওজন কাৰ বেছি হয়, কিন্তু অসমীয়া মানুহে চাই আছে । আৰু এই চৰাইদেউ, শিৱসাগৰ আৰু যোৰহাটৰ বানপানীও মানুহে কোৱামতে প্ৰাকৃতিক নহয় । মানুহে দাবী জনাইছে এইয়া মানৱ সৃষ্ট অপ্ৰাকৃতিক দুৰ্য্যোগ। ভু-গৰ্ভ সুৰংগ কৰি কয়লা খান্দি উলিওৱাৰ ফলত হোৱা ভুমিস্খলনৰ পৰিণতি । আৰু এই কাৰ্যত জৰিত থকা মানুহৰ নামো মানুহৰ মুখে মুখে শুনা গৈছে । যিদৰে জুবিন গাৰ্গৰ মৃত্যুৰ পাছত মানুহৰ মুখে মুখে ওলোৱা কথা আৰু দাবীৰ বাবেই এতিয়া হত্যাকাৰী জেইলত আছে এতিয়াও ঠিক তেনেকৈ যি কেইজন মানুহৰ বাবে লাখ লাখ মানুহৰ সা-সম্পত্তিৰ লগতে অনাগত শংকাময় আৰু বিপন্ন ভৱিষ্যতৰ বাবে বীজ সিঁচিলে সেইসকলৰ বাবেই একেই বিচাৰ হব লাগে । এইসকল হত্যাকাৰীৰ, শাস্তি হোৱাটো বাঞ্চনীয় । দুই এজনৰ ৰাজকীয় জীৱন শৈলীৰ বাবে লাখ লাখ মানুহৰ জীৱন বিপন্ন হোৱাটো অক্ষমণীয়।
ওপৰৰ দুয়োটা ঘটনাৰ বাবে যিদৰে স্বৰ্তস্ফূতভাৱে ৰাইজ উলাই আহিল, সেইয়া কেৱল আৱেগ, সহানুভুতি প্ৰকাশ কৰাই নহয়, অসমীয়া সমাজৰ একতাৰ বান্ধোনডাল মজবুত হৈ থকাটোকেই প্ৰমাণ কৰিলে । অসমৰ মানুহৰ সৈতে দেশৰ বহুতো মানুহ, সংস্থাই সৰ্মথন কৰি আহিছে । সেইয়া আমাৰ বাবেই শুভলক্ষণ । অনাগত দিনত অসমত মানৱ সৃষ্ট বহু ঘটনাই জুৰুলা কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে । উত্তৰ-পূৱাঞ্চলৰ অষ্টলক্ষ্মী বুলি কৈ আমাৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদবোৰ কেৱল ব্যৱহাৰ কৰি থাকিলেই নহ'ব । আমাক যুগ যুগলৈ সুৰক্ষা দিব পাৰিব লাগিব। চৰিয়াটোৰ দৰে ভৌগোলিক অবয়বৰ অসমৰ ভু-খণ্ডৰ চাৰিওফালে দৈত্যকায় জলবিদ্যুত প্ৰকল্পবোৰ গঢ়ি উঠিছে । অৰুণাচলৰ ডিবাং নদীৰ ওপৰত নিৰ্মীয়মান প্ৰকল্পই ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া জিলালৈ ভয়ংকৰ বিপদ নমাই আনিব বুলি বিভিন্ন মাধ্যমত চৰ্চা হৈছে। ধেমাজি, লক্ষ্মীমপূৰ, মাজুলী, যোৰহাটক নিমিষতে ধ্বংস্তুপত পৰিণত কৰিব পৰাকৈ সোৱণশিৰী নদীৰ ওপৰত ২০০০ মেগাৱাটৰ জলবিদ্যুত প্ৰকল্প গঢ় লৈ উঠিছে । ছাত্ৰ সন্থা, কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ লগতে বহুতো সংগঠনে কৰা জোৰদাৰ প্ৰতিবাদ আৰু চৰকাৰে নিজেই গঠন কৰি দিয়া বিশেষজ্ঞ কমিতিৰ প্ৰতিবেদনকো দলিয়াই NHPC য়ে বৰ্তমান ১০০০ মেগাৱাট বিদ্যুত উৎপাদন কৰিছে বুলি জানিব পাৰিছোঁ। যিকোনো মূৰ্হুততে বিপদ হ'ব পৰা সম্ভাৱনাৰ কথা বিভিন্ন তথ্য প্ৰকাশ পাইছে । ৰঙানদীয়েদি নিপকোয়ে এৰা পানীয়ে প্ৰতিবছৰে লক্ষ্মীমপূৰত কৰা ত্ৰাসৰ কথা এতিয়া সাদাৰণ ঘটনাৰ দৰে হৈ পৰিলে । অসমৰ উজনি-নামনি সকলোতে কেৱল বিপদৰ ফান্দ পাতি থৈছে । আমি তাত লাগি চটফটাবলৈহে ৰৈ থকা যেন লাগে ।
আমাক বিপদৰ পাছত সাহায্য দি সকাহ দিয়াতেই ব্যস্ত নাথাকি বিপদ হ'ব নোৱাৰা এটা সুনিশ্চিত প্ৰতিশ্ৰুতি লাগে । প্ৰতিশ্ৰুতি বাস্তৱ ৰূপ দিব পৰা নেতৃত্ব লাগে । অসমৰ ৰাইজ যিদৰে বিপদৰ সময়ত সৰ্বহাৰাৰ কাষত থিয় হৈ সাহস হৈ পৰিছে, ভৱিষ্যতে যাতে কোনেও আনৰ ভুলৰ বাবে সৰ্বহাৰা হ'বলগীয়া নহয় সেইটো নিশ্চিত কৰা সংগ্ৰামী যাত্ৰাৰো সহযাত্ৰী হ'ব লাগে । নহ'লে অসমৰ ভৱিষ্যত আজিতকৈও ভয়াৱহ হ'ব।




