সময়ৰ গতিত মানুহৰ জীৱনধাৰা, চিন্তা-চেতনা আৰু সামাজিক ব্যৱস্থাৰ যথেষ্ট পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। আগতে যি সমাজত মানুহে পৰস্পৰৰ সুখ-দুখৰ সমভাগী হৈছিল বা ভাৱৰ ভাগ-বতৰা কৰিছিল, সেই সমাজ আজিৰ দিনত ধীৰে ধীৰে নিজস্বতা আৰু একাকীত্বৰ দিশে আগবাঢ়ি গৈছে। মানুহৰ মাজত সঁচা নিস্বাৰ্থ ভালপোৱা, আন্তৰিকতা, সহমর্মিতা আৰু সহযোগিতাৰ দৰে মানৱীয় মূল্যবোধবোৰ যেন কমি আহিছে—এইটো আমাৰ সময়ৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ চিন্তাৰ বিষয়।
আগতে চুবুৰীয়া মানে আছিল একেলগে থকা বা একে পৰিয়ালৰ দৰে সু-সাদ্যপূৰ্ণ সম্পৰ্ক। দুখৰ সময়ত কাষত থিয় হোৱা, সুখৰ মুহূৰ্ত উপভোগ কৰা, প্ৰয়োজনত সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা—এইবোৰ আছিল সাধাৰণ ঘটনা। কিন্তু বৰ্তমান সময়ত কাষতে থাকিও মানুহে মানুহৰ পৰা দূৰত্ব বজাই ৰাখে। চকুৰে দেখা পোৱা সত্বেও নেদেখাৰ ভাও ধৰা, হৃদয়ৰ কথা নুবুজা—এইবোৰ আচৰণে সমাজখনক ধীৰে ধীৰে জটিল আৰু অসাৰ কৰি তুলিছে।
এই পৰিৱৰ্তনৰ নেপথ্যত কেইবাটাও কাৰণ আছে। প্ৰথমতে, মানুহৰ স্ব-নিৰ্ভৰশীলতা বৃদ্ধি পাইছে। জীৱনৰ প্ৰতিযোগিতামূলক পৰিৱেশত মানুহে নিজৰ ওপৰত অধিক ভৰসা কৰিবলৈ শিকিছে। দ্বিতীয়তে, জীৱন-জীৱিকাৰ ধৰণ সলনি হৈছে—মানুহ এতিয়া অধিক ব্যস্ত, সময়ৰ অভাৱত সামাজিক সম্পৰ্ক ৰখাত অসুবিধা অনুভৱ কৰে। তৃতীয়তে, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ উন্নতিয়ে মানুহক এক নতুন জগতত লৈ গৈছে, য’ত সামাজিক মাধ্যম আৰু ডিজিটেল প্লেটফৰ্মবোৰে বাস্তৱ সম্পৰ্কৰ ঠাই ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
এই সন্দৰ্ভত গৱেষণাইও উল্লেখযোগ্য তথ্য আগবঢ়ায়। উদাহৰণস্বৰূপে, -এ প্ৰকাশ কৰা তথ্য অনুসৰি, বৰ্তমান সময়ত বিশ্বজুৰি একাকীত্ব (loneliness) আৰু মানসিক চাপ বৃদ্ধি পাইছে, যাৰ এটা মুখ্য কাৰণ হৈছে সামাজিক সংযোগৰ অভাৱ। এইটো স্পষ্টকৈ দেখুৱায় যে প্ৰযুক্তিৰ উন্নতিৰ লগে লগে মানুহৰ আন্তঃসম্পৰ্কৰ দূৰত্বো বৃদ্ধি পাইছে।
তথাপি, এই অৱস্থাৰ পৰা ওলাই অহা অসম্ভৱ নহয়। মানুহে পুনৰ মানৱীয় মূল্যবোধবোৰ জীয়াই তুলিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিব। সৰু সৰু কাম—যেনে কাষৰ মানুহজনৰ খবৰ লোৱা, সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা, আন্তৰিকভাৱে কথা-বতৰা কৰা—এইবোৰেই সমাজখন পুনৰ উষ্ণ আৰু জীৱন্ত কৰি তুলিব পাৰে।
শেষত ক’ব পাৰি যে, প্ৰযুক্তি আৰু আধুনিকতাৰ মাজতো মানুহে মানুহৰ প্ৰতি থকা মৰম, সহমর্মিতা আৰু আন্তৰিকতা অটুট ৰাখিব লাগিব। কিয়নো এইবোৰেই হৈছে এখন সুস্থ, শক্তিশালী আৰু সুন্দৰ সমাজৰ মূল ভেটি।
No comments:
Post a Comment