মানুহে নিজকে সকলোতকৈ বেছি চিনি পায় বুলি ভাবিলেও বাস্তৱত বহু ক্ষেত্ৰত মানুহে নিজৰ বহু কথা নাজানে। বাহিৰৰ জগতখন চাবলৈ, আনক মূল্যায়ন কৰিবলৈ আমি সদায় আগ্ৰহী; কিন্তু নিজৰ ভিতৰৰ জগতখন চাবলৈ আমি ভাল নাপাওঁ বা নিবিচাৰো। এই নজনা বা নিবিচৰাটোৱেই বহু সময়ত মানুহৰ দুখ, ব্যৰ্থতা আৰু অশান্তিৰ মূল কাৰণ হৈ উঠে।
প্ৰথমতে, মানুহে নিজৰ প্ৰকৃত সক্ষমতা নাজানে। বহু মানুহে ভাবে—“মোৰহে নহয়”, “মই নোৱাৰোঁ”, “এইটো মোৰ কাম নহয়”। কিন্তু সুযোগ, সুবিধা আৰু আত্মবিশ্বাস পালে তেওঁলোকে যি কৰিব পাৰে, সেয়া তেওঁলোকে নিজেই কল্পনা কৰিব নোৱাৰে। নিজৰ শক্তিক চিনিব নোৱাৰাৰ বাবেই বহু প্ৰতিভা আদিতেই মৰহি যায়।
দ্বিতীয়তে, মানুহে নিজৰ দুৰ্বলতা আৰু ভুল ঠিকমতে নিৰ্ধাৰণ কৰিব নাজানে। আনৰ ভুল তৎক্ষণাৎ ধৰা পেলোৱাটো সহজ, কিন্তু নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰাটো কঠিন। অহংকাৰ, আত্মপক্ষপাত আৰু ভয়ৰ বাবেই মানুহে নিজৰ ত্ৰুটি ঢাকি ৰাখে। ফলত সেই ভুলবোৰ বাৰে বাৰে পুনৰাবৃত্তি হয়।
তৃতীয়তে, মানুহে নিজৰ প্ৰকৃত মনোভাৱ আৰু উদ্দেশ্য নাজানে। বহু সময়ত আমি ভাল কাম কৰিছোঁ বুলি ভাবো, কিন্তু ভিতৰত লুকাই থকা স্বাৰ্থ, ঈৰ্ষা বা স্বীকৃতিৰ আকাংক্ষা আমি নিজেও উপলব্ধি নকৰোঁ। এই আত্ম-অজ্ঞানতাই মানুহক দ্বন্দ্বৰ মাজলৈ ঠেলি দিয়ে।
চতুৰ্থতে, মানুহে নিজৰ আৱেগ আৰু অনুভূতিৰ গভীৰতা নাজানে। কিয় আমি খং উঠো, কিয় আমি দুখ পাওঁ, কিয় কেতিয়াবা বিনা কাৰণেই অশান্ত হওঁ—এইবোৰৰ মূল কাৰণ বুজিবলৈ আমি সচৰাচৰ চেষ্টা নকৰোঁ। আৱেগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নাজানিলে মানুহে নিজেই নিজৰ শত্রু হৈ পৰে।
পঞ্চমতে, মানুহে নিজৰ প্ৰকৃত সুখৰ উৎস নাজানে। ধন, পদ, সামাজিক স্বীকৃতিৰ পিছত দৌৰি থাকি মানুহে ভাবি লয়—এইবোৰেই সুখ। কিন্তু ভিতৰৰ শান্তি, সন্তুষ্টি আৰু অৰ্থপূৰ্ণ জীৱনৰ প্ৰয়োজনীয়তা বহুতে দেৰিকৈ উপলব্ধি কৰে।
ষষ্ঠতে, মানুহে নিজৰ সময়ৰ মূল্য নাজানে। জীৱন অনন্ত বুলি ভবা মানুহে আজিৰ কাম কালিলৈ বুলি পেলায় থয়। কিন্তু সময় এবাৰ পাৰ হ’লে উভতি নাহে। নিজৰ সময়ৰ গুৰুত্ব বুজি নোপোৱাটোৱেই বহু সম্ভাৱনাৰ বিনাশৰ কাৰণ হৈ পৰে।
শেষত, মানুহে নিজৰ জীৱনৰ উদ্দেশ্য নাজানে। কিয় জন্ম ল’লোঁ, কিয় জীয়াই আছোঁ, সমাজৰ প্ৰতি মোৰ দায়িত্ব কি—এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ বিচাৰিবলৈ বহুলোকে পাহৰিয়েই যায়। উদ্দেশ্যবিহীন জীৱন দিশহীন গুৰিয়াল বিহীন নাওৰ দৰে, যি যিকোনো ঢৌতেই উটি ভাঁহি যায়।
No comments:
Post a Comment